O Jerusalem, aurea civitas,
ornata Regis purpura.
O edificatio summe bonitatis,
que es lux numquam obscurata.
Tu enim es ornata in aurora
et in calore solis.
O beata pureritia,
que rutilas in aurora,
et o laudabilis adolescentia,
que ardes in sole.
Nam tu, O nobilis Ruperte,
in his sicut gemma fulsisti,
unde non potes abscondi stultis hominibus,
sicut nec mons valli celatur.
Fenestre tue, Jerusalem,
cum topazio et saphiro
specialiter sunt decorate.
In quibus dum fulges, O Ruperte,
non potes abscondi tepidis moribus,
sicut nec mons valli,
coronatus rosis,
liliis et purpura in vera ostensione.
O tener flos campi,
et a dulcis viriditas pomi,
et o sarcina sine medulla,
que non flectit pectora in crimina.
O vas nobile,
quod non est pollutum nec devoratum
in saltatione antique spelunce,
et quod non est maceratum
in vulneribus antiqui perditoris.
In te symphonizat Spiritus Sanctus,
quia angelicis choris associaris,
et quoniam in Filio Dei ornaris,
cum nullam maculam habes.
Quod vas decorum tu es, o Ruperte,
qui in pueritia et in adolescentia tua
ad Deum anhelasti in timore Dei
et in amplexione caritatis
et in suavissimo odore bonorum operum.
O Jerusalem, fundamentum tuum positum est
cum torrentibus lapidibus,
quod est cum publicanis et peccatoribus,
qui perdite oves erant,
sed per Filium Dei invente ad te cucurrerunt
et in te positi sunt.
Deinde muri tui fulminant vivis lapidibus,
qui per summum studium bone voluntatis
quasi nubes in celo volaverunt.
Et ita turres tue, o Jerusalem,
rutilant et candent per ruborem
et per candorem sanctorum
et per omnia ornamenta Dei
que tibi non desunt, o Jerusalem.
Unde vos, o ornati et o coronati,
qui habitatis in Jerusalem,
et o tu, Ruperte,
qui es socius eorum in hac habitatione,
succurrite nobis famulantibus
et in exilio laborantibus.