พิพากษา

ดูจากรูปความงานนี้คงชนะยาก มาเป็นผู้ตามอ่านหมายว่าเราพลั้งพลาด กลายเป็นรูปความตามหมายที่ได้นัดไว้ จะยอมความตอนนี้เธอจะรับไหม ดูจากข้อความเป็นอีกครั้งที่ได้ขึ้นคดี ผ่านมามากมายรายนี้ใช่ว่าพึ่งจะมี ติดเป็นข้อความขีดเขียนจะเอาให้ชัดไหม ไม่ใส่ความนี่คือคำที่ประทับไว้

อยากจะดึงดันจะแก้ตัวอีกครั้ง ศาลบอกให้คืนคำคุณแก้มาตั้งกี่ครั้ง คุณอ้อนศาลให้อ่อนไหม ใช้วิธีอ้อนยอมให้กอดไว้ มันจะต่างอะไรกับรูปคดีเหมือนปีก่อน และจะแยกออกมาเป็นเชคลิสต์ ยาวเป็นกระดาษอ่านหมายจดคุณเป็นคดีที่อยากจะฉีกทิ้ง เงินในบัญชีมีไว้อย่าใช้มันจะมีสิทธิช่วยได้สักนิด ว่าในคดีติดค้างที่ศาลได้รับคำร้อง และขึ้นแสดง ให้มีสิทธิกันตามคะแนน ฟังแปปนึงก่อนได้ไหม คือรู้ว่าพูดว่าแค่ลืมคงไม่ไหว หมดสิทธิที่จะถามทำได้แค่เพียงอธิษฐานไว้ หมดสิทธิจะแก้ตัว และนี่คือความนัย

โอเคผมยอมรับข้อหาที่ผิดพลั้งและยอมต่อหน้าคดี ผิดเป็นสิบครั้งจะผิดหวังมาโดนคดีในมาตราที่ 12 ภายในกฎหมายว่าด้วยการดูแลและแคร์สุภาพสตรี รู้ชั้นก็เลยต้องยอมรับข้อหาที่ผิดพลั้งและยอมต่อหน้าคดี ผิดที่ติดฝันจนล่วงเลยล่าช้า จนเธอไม่เคยเลยที่แคร์กับเธอเวลาให้ฝันจนเผลอไม่แลสุภาพสตรี

จนเมื่อก่อนเช้าว่าไงแล้วแต่เธอละกัน แต่อย่าชักช้ามากมายเหมือนว่าเธอได้รำ (คาญ) กลับไปขึ้นศาลทนาย ได้สาธยายว่าคู่กรณีมาแล้ว ขอโทษได้เปล่าสำหรับความผิดที่ทำ มันเป็นอดีตที่พลั้ง น้อยใจก็คงไม่ดี ความจริงมันก็คือไอเรามันผิดซ้ำ น้ำตาที่ออกไปทีหลัง คำสั่งศาลตอกมาที่ฉันไง ใครบอกไม่ช้ำใจ

มันเคยเป็นเราที่เธอเลือกฝากใจ แต่ทำไมตอนนี้ตัวเธอเลือกเดินผ่านไป ผมมันยุ่งเหยิงเหมือนตอนไปเดินป่าไว ถ้าเกิดผมไม่มีเธอแล้วผมจะเติมกับใคร เคยเทคกัญชาอยู่กับเธอไปจนค่ำ สิ่งที่ไม่เป็นเราช่วยกันไปจนช่ำ ชีวิตมันยาวแต่ว่าบางเรื่องราวเธอก็ดันไม่จำ ทำให้ความจำมันสั้น ผมไม่ได้มีเครื่องประดับ คนที่จะมารู้จัก เค้าก็เริ่มจากศูนย์ รักเธอที่สุดเชื่อปะล่ะ จะปั้นหน้ายิ้มที่สุดอะ แม้ว่าจะอย่างฉุน พยายามตั้งคำถามเลยปะล่ะ ถ้าบางเรื่องได้ยินจริงๆ เอามาจากหู พฤติกรรมเธอเหมือนดาบ เธอเหมือนขำแค่ตอนท้าย ไม่เหลือชั้นและขอโทษเธอเป็นอย่างสูง

โอเคผมยอมรับข้อหาที่ผิดพลั้งและยอมต่อหน้าคดี ผิดเป็นสิบครั้งจะผิดหวังมาโดนคดีในมาตราที่ 12 ภายในกฎหมายว่าด้วยการดูแลและแคร์สุภาพสตรี รู้ชั้นก็เลยต้องยอมรับข้อหาที่ผิดพลั้งและยอมต่อหน้าคดี ที่ติดฝันจนล่วงเลยล่าช้าจนที่เธอเลยไม่เคยจะแคร์ที่เธอเอาเวลาให้ฝันจนเผลอไม่แลสุภาพสตรี สุดท้ายชั้นขอยินยอมต่อหน้าคดี