Lyrics: กิตติ รวงผึ้งหลวง
Music: กิตติ รวงผึ้งหลวง
Yeah ตอนเด็กกูโตขึ้นมากับบ่อนและใช้ชีวิตกับยา
ควันบุหรี่ในวงพนันคือภาพที่ชินกับตา
แวดล้อมมันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมันแค่ไม่ถึงกับวา
บางคนก็ไม่มีโอกาสดีๆ ให้แพลงให้พลิกกลับมา
อายุ 14 ถึงรู้ชีวิตมันไม่ง่าย
กลับถึงบ้านไม่มีใครเหลืออยู่ให้ไหว้
กำแพงน้ำตาที่กั้นเอาไว้ก็ใกล้พ่าย
เจ็บปวดที่คนที่รักที่สุดเค้าจำมึงไม่ได้
โตอีกหน่อยเห็นลุงกูฉีดเฮโรอีนเข้าเส้นเลือด
เห็นเส้นรัดแขนเป็นเส้นชัยที่แท้เป็นเส้นเชือก
ช็อคตายคาที่ไป 2 คนช่วยกันล้วงข้าวออกจากปาก
ตอนนั้นกูเริ่มจะหน่ายเริ่มอยากตะกายออกไปจากบาป
พอเริ่มตอนย่างเข้าวัย 17 ยังไม่รู้จักเข็ด ไม่รู้จักหลาบ
ความรักเริ่มทำให้รู้จักเจ็บแล้วก็ทำให้รู้จักหยาบ
ให้ใจใครไปไม่เคยสังเกต ไม่รู้จักการ์ด
จำแนกใจคนมันยากกว่าแยกเอากลอนออกไปจากกาพย์
On my own
Nobody can feel my pain
On my own
Like I'm walking in the rain
On my own
Why everything seems the same
On my own
On my own
Yeah พ่อแม่อยากให้ทำงานประจำ ทนๆ ทำไปก็พอประทัง
ท่ามกลางปัญหาคาราคาซัง แต่ beat ยังเดินใช่ดาราดัง
พี่ชายกูฝากอะไรให้จำ "เห้ย นุ้ย กูบอกอะไรให้ฟัง
ที่มึงทำฟรีคนอื่นไม่ทำ ขนาดกะหรี่เค้ายังได้ตังค์"
บางทีมึงต้องไม่ดึงไม่ดัน ช่างแม่งเหอะใครจะรันไม่รัน
สิ่งหนึ่งที่ควรคำนึงเอาไว้คือทำยังไงให้ใจไม่พัง
ใจคนยังไงมึงก็ไม่ทัน ให้เจ็บแค่ไหนมึงก็ไม่กัน
แต่มันบ่งชี้ได้ถึงข้างในบอกว่าจิตใจมึงยังไม่ดำ uh
เพราะใช้ชีวิตแบบฮิปฮอปแล้วมันก็กินใจ
แค่อยู่กับฝันบางทีก็อิ่มแม้ว่าความจริงไกล
ตัวดีกลับห้ามแต่ว่าตัวร้ายบอกให้กูบินไป
พอใส่หูฟังทุกอย่างสงบกูไม่ได้ยินใคร
และกูจะเกิดขึ้นใหม่อีกครั้งไม่ว่าจะดินใด
ต่อให้หน้าไหม้แดดบนฟ้า หรือหลังจะพิงไฟ
เจอแต่คนที่ยื่นด้วยเยื่อแต่แม่งกลับยิงใย
สุดท้ายทำได้แค่เก็บเอาความรู้สึกมาอิงไมค์ uh
On my own
Nobody can feel my pain
On my own
Like I’m walking in the rain
On my own
Why everything seems the same
On my own
On my own
Yo ที่เคยได้ทำผิดไปขอโทษครับแม่พ่อ
ไอ้ที่พี่ชายผมเคยพร่ำสอนก็ผิดไปแค่ข้อ
อยากโตไม่ยากก็แค่ย่อ
ต่างจากก่อนวัย ไม่พอใจอะไรก็แค่ล่อ
กลายเป็นว่าดีเกินไปในสังคมแม่งอยู่ยาก
บางคนต้องลืมตัวตนเพื่อให้ถูกใจคนหมู่มาก
เห็นคนรวยแย่งชิงเอาเงินเอาปืนไปขู่ญาติ
แย้งกับความเชื่อว่าใบจะนำอาหารไปสู่ราก
แต่ว่ามันก็ยังดีที่กูไม่ตายไปตอนนั้น
ตื่นจากเตียงโรงบาลไม่เห็นจะเจอใครตอนช้ำ
ปีศาจหรือเทวดาอย่ายุ่งกับกูตอนรั้น
เพราะถึงเวลาเปลี่ยนกลอนให้กลายเป็นทองมานอนค้ำ
ก็รู้ว่าชีวิตนี้ไม่มีอะไรเป็นประกัน
บางทีปัญหาเข้ามาประเดและประดัง
จากมีแต่คนลอยชายร่วมเอ้อระเหยเป็นประจำ
แต่พอจะข่มตานอนเหลือเพียงคนเดียวในภวังค์ uh!
On my own
Nobody can feel my pain
On my own
Like I'm walking in the rain
On my own
Why everything seems the same
On my own
On my own
Yo สุดท้ายนี้กูทิ้งไว้เผื่อพวกมึงลืม
กูคือคนที่โดดขวางระหว่างพวกมึงกับลูกปืน
ใจแลกใจ ขอบใจในสิ่งที่กูยืม
ศัตรูซื้อมึงด้วยเงินเท่าไหร่ตอนนี้ขอซื้อพวกมึงคืน