Lyrics: Fongbeer
Music: ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม
ลืมตามากับความผิดหวัง
ตัวคนเดียวมันอย่างเดิมซ้ำๆ
อยู่กับชีวิตที่กำลังพัง
ออกไปก็เจอแต่คนซ้ำๆ
คุยกับใครก็เจอแต่คำย้ำๆ
ไม่ได้เป็นคนร้ายแต่โดนกระทำ
อยู่อย่างนี้ โดดเดี่ยวมากี่ฤดู
นับนิ้วมือจนไม่รู้ว่านานเท่าไร
โอ้ ความรัก ไปโกรธอะไรฉันมา
ทำไมไม่เคยมาหา ให้ฉันได้กอดไว้
ความรัก หยุดโกรธฉันสักที
ได้โปรดมาตรงนี้
และพาใครมาให้พบสักครั้ง...ได้ไหม
คนใดเราก็ไม่เคยรังแก
คนใดเราก็ไม่เคยงอแง
กลับอยู่อย่างนี้ไม่มีใครแคร์
ออกไปก็เจอแต่คนซ้ำๆ
คุยกับใครก็เจอแต่คำย้ำๆ
ไม่ได้เป็นคนร้ายแต่โดนกระทำ
วนอย่างนี้ โดดเดี่ยวมากี่ฤดู
นับนิ้วมือจนไม่รู้ว่านานสักแค่ไหน
อยู่ตรงนี้ โดดเดี่ยวมันทั้งปี
ฉันรออยู่ จะหนีหน้ากันทำไม
โอ้ ความรัก ไปโกรธอะไรฉันมา
ทำไมไม่เคยมาหา ให้ฉันได้กอดไว้
ความรัก หยุดโกรธฉันสักที
ได้โปรดมาตรงนี้
และพาใครมาให้พบสักครั้ง...ได้ไหม
เป็นธรรมดาของคนที่มีความรัก โลภ โกรธ หลง
แต่สำหรับฉันตอนนี้ ไม่รู้ว่ารักโกรธหรือว่ารักหลงทาง หาทางกลับมาไม่เจอ
คนอื่นเค้านอนด้วยกัน ลำพังแค่ฉัน ที่ยังนอนละเมอ
ทำไมคนบนฟ้า เห็นว่าฉันดูแข็งแรงนัก ถึงปล่อยตามยถา ให้ตกอับอาภัพความรัก
จะมีบ้างไหม จะมีบ้างไหม จะมีบ้างไหม ใครคนนั้น
วนอย่างนี้ โดดเดี่ยวมากี่ฤดู
นับนิ้วมือจนไม่รู้ว่านานสักแค่ไหน
อยู่ตรงนี้ โดดเดี่ยวมันทั้งปี
ฉันรออยู่ จะหนีหน้ากันทำไม
โอ้ ความรัก ไปโกรธอะไรฉันมา
ทำไมไม่เคยมาหา ให้ฉันได้กอดไว้
ความรัก หยุดโกรธฉันสักที
ได้โปรดมาตรงนี้
และพาใครมาให้พบสักครั้ง...ได้ไหม
เป็นธรรมดาของคนที่มีความรัก โลภ โกรธ หลง
แต่สำหรับฉันตอนนี้ ไม่รู้ว่ารักโกรธหรือว่ารักหลงทาง หาทางกลับมาไม่เจอ
คนอื่นเค้านอนด้วยกัน ลำพังแค่ฉันที่ยังนอนละเมอ
ทำไมคนบนฟ้าเห็นว่าฉันดูแข็งแรงนัก ถึงปล่อยตามยถาให้ตกอับอาภัพความรัก
จะมีบ้างไหม จะมีบ้างไหม จะมีบ้างไหม ใครคนนั้น