Lyrics: Elxan Zeynallı
Music: Elvin Əmrahlı
Sənin gözlərində boğuldum
Payız zərif küləklə sığal çəkdi gecəyə
İlk xəzanla doğuldum
Boş parkın hönkürtüsü
Yaş asfalt bir az xəstə
Yağış da incə, qəddar
Qırıq ürək boş qəfəsdə
Sökülmüş arzuların xarabasında
Arası kəsilməz gülüşlə ağlayırdı
Kor rəssam şikəst atlar arabasında
Sən də başqa, mən də başqa
Dərd də, qəm də başqa
Yaddaşım sanki bir şeir kimi cızıldı daşda
Küçələrin qaranlığında
Çox sağ ol ki, bir mələk kimiydin
Saçıların ipək kimiydi, sözlərin külək kimiydi
Çox sağ ol!
Qəlbimin düzənliyində bir bulaq kimiydin
Amma çox isti, çox duzlu
Çox tozlu manikenlər vitrində göz yaşıyla
Ölülər qucaqlaşır yuxularımda baş daşıyla
Doxsan illik keçmişimlə iyirmi yaşda neyləyim?!
Əllərim bağlı, qarğalar ciyərmi çeyniyir
Heç nə demə, danışma, bəsdir!
Heç nə soruşma! Kim günahkar?
Sən günahkar, mən günahkar!
Gecə günahkar, gün günahkar!
Dərslər günahkar!
Payız, şeir, dəftər günahkar!
Bəlkə də oxuduğum kitablarla
Dolu rəflər günahkar!
İncə-incə kəs damarlarımı, iç qanımı, sevgilim
Artıq sevmirəm, sən də sevmirsən
Sehrli bir nağıl, səni unutmaram
Məni unutma sən, gizləmə
Göz yaşın qoy axsın, onu qurutma sən
Məktublar və tozlu şəkillər
Yanır əllərimi qızdıran ocaqda
Ümid uzaqda...
İçimdə şaxta, ölmüş sevginin
Ruhu hərdən gəzir bu qaranlıq otaqda
Sənə nifrət etdim, həm də sevdim qəzəbsiz
Pəncərəyə yağış damlayır gözəl, səssiz
Kül ocaqda, yastıq qucaqda
Darıxdın, güldün, ağladın, gecə səbəbsiz
Məktublar və tozlu şəkillər
Yanır əllərimi qızdıran ocaqda
Ümid uzaqda...
İçimdə şaxta, ölmüş sevginin
Ruhu hərdən gəzir bu qaranlıq otaqda
Sənə nifrət etdim, həm də sevdim qəzəbsiz
Pəncərəyə yağış damlayır gözəl, səssiz
Kül ocaqda, yastıq qucaqda
Darıxdın, güldün, ağladın gecə səbəbsiz
Küləklərlə dərdləşirdi qatarın tüstüsü
Uzaqda baharın istisi, mox soyuq
Yanağlarımda buz bağladı
Donub qalan o göz yaşı
Yadına sal, arzularda ölmək eyni gündə
İkimizə bir baş daşı və eyni gündə öldük
Sən mənimçün, mən səninçün
Özgə oldun sən mənimçün, mən səninçün
Bəlkə xəstəlik səbəb? Bəlkə mələklər paxıl?
Amma mənə demişdilər ki, sevgi qəlbə çiçəklər taxır
Evlənək demişdin, uşaqlıq necə gözəl
Və nə qədər sadəlövh, qaçaq demişdik
Qanadlarımızı açıb, uçaq demişdik
Hər şeyi demişdik
Gizlədiyimizi gözlər demişdi
Dumanlar gizlədəndə yerimizi izlər demişdi
Restoranlar, rəqsimiz, sevgililər günü
Ümidlər yanır günəş kimi
Ümidlər sönür, ay işığı nur
Gözlərimdə leysanlar dolur
Sən öləndə ilk dəfə inandım, insanlar ölür
Nə şəkillər əvəz edər səni, nə qəmli şeirlər
Hər işi pis olanlar mənə “hər şey düzələr” deyirlər
Düzəlmir! Sən qara paltarlar geyərdin
Qəmli baxışlarına vurulmuşdum, az gülərdin
Sevərdim dənizlər limanları sevən kimi
Sevərdim qulaqlar yalanları sevən kimi
Öldürmək istəmişdim özümü sən ölən kimi
Əsrlər keçsə də, yadımdasan dünən kimi
Məktublar və tozlu şəkillər
Yanır əllərimi qızdıran ocaqda
Ümid uzaqda...
İçimdə şaxta, ölmüş sevginin
Ruhu hərdən gəzir bu qaranlıq otaqda
Sənə nifrət etdim, həm də sevdim qəzəbsiz
Pəncərəyə yağış damlayır gözəl, səssiz
Kül ocaqda, yastıq qucaqda
Darıxdın, güldün, ağladın, gecə səbəbsiz
Məktublar və tozlu şəkillər
Yanır əllərimi qızdıran ocaqda
Ümid uzaqda...
İçimdə şaxta, ölmüş sevginin
Ruhu hərdən gəzir bu qaranlıq otaqda
Sənə nifrət etdim, həm də sevdim qəzəbsiz
Pəncərəyə yağış damlayır gözəl, səssiz
Kül ocaqda, yastıq qucaqda
Darıxdın, güldün, ağladın gecə səbəbsiz