Сағынш өртеп өзіңе деген,
жыр жаздім тағы мен бүгін.
Сағынсам сені төзе алармын ба мен,
жайнаған жаздай, ей гүлім.
Өзіңді ойлап күндізде – түнде,
есімде кетті бұл күнде.
Есіме алсам өткен күндерді,
жылайды жүрек білдің бе.
Сағынған жүрек, кінәсіз тілек,
арманға сірә жетер ме?
Қаңғырып әлде, желменен бірге,
алысқа ұшып кетер ме?
Білмедім неге қоспады тағдыр,
қоспады Құдай біздерді.
Сүйіушем сені жанымнан артық,
жаныма неге күз келді.
Қосылмай өту бақытты тілеп,
мүнәсіп бекен біздерге?
Өзіңді ойлап сағынған жүрек,
олдағы күдер үзген бе?
Сағынған жүрек, кінәсіз тілек,
арманға сірә жетер ме?
Қаңғырып әлде, желменен бірге,
алысқа ұшып кетер ме?
Жанымды сірә жылыдпай жырым,
ойларға баттым көп күндер.
Түсінер жанға ашылмай сырым,
ұйқысыз өтті-ау көп түндер.
Сағынған жүрек, кінәсіз тілек,
арманға сірә жетер ме?
Қаңғырып әлде, желменен бірге,
алысқа ұшып кетер ме?
алысқа ұшып кетер ме?