Tappy Lewany

by Zubair Nawaz

📝 Lyrics

Lyrics: Qaisar Armaan Music: Qaisar Armaan ‎تا هو مخکے راته ویلی لیوانئ به دئ کڑم ‎مست نظر باندئ د سترگو سم لوگئ به دئ کڑم ‎تا هو ویل چی زما سترگو کے اورونه دی ‎سره انگار باندئ نیولی می ڈیر زڑونه دی

‎تلم د مرگ په لاره څنگه پرېشان شوے کنه ‎ژونده ووایه ریختیا چی خپيمان شوے کنه ‎ستا په مینه کے می خاورے کڑه زوانی تا لیدم ‎درنه ځار می کڑه دا خپله زندگی تا لیدم

‎روح دئ غواڑی زڑه می نلری گناه واوره ‎یم خیران ته راکوے د څه سازا واوره ‎ولے ولے زما نه کوے یاری لیوانئ ‎تا پسے می دا برباده زندگی لیوانئ

‎زه خیران دئ کڑم دا کومه ناراوا کوے ‎چی ماین دئ کڑم اوس ما پورے خندا کوے ‎دونیا تیره به شی خدائ ته څه جواب به کڑے ‎یو دوه نه دی ته کوم ظلم حِساب به کڑے

‎مینه نه به کڑم د زڑه سره جنجال به کوم ‎زه که بیا کوم کاته درته دا خیال به کوم ‎پوهیدم نه مینے زڑه را اوبه کڑے وو بس ‎بیا یی نه کوم د کار یی ایستلے وو بس

‎زه خاموش یم ځکه ژوند هو حوصله غواڑی ‎دا دونیا د حقیقت اوریدل نه غواڑی ‎نه بدلیگم هو د وخت په انتظار به یم ‎د ښو یار به یم د بدو خلکو پلار به یم

‎لگ به ښه یمه دوا به می د زڑه کیگی ‎که پوختنے ته می ته راشے نو څه کیگی ‎دا منم چی به بی شمیره میانان لرے ‎قسم کڑامه که به بل زما په شان لرے

‎تا بل یار کڑو زه تر اوسه یاداومه تا ‎تا ھو هیر کڑم زه به څنگه هیراومه تا ‎ستا هو ژوند شو د مزو او زه به څه کوم ‎زه په چا باندے علاج به می د زڑه کوم

‎شپه او ورځ معلومه نه وی رایادیگے ته ‎ځان ته ڈیرے کڑم بانے هو نه هیریگے ته ‎څه به وشی لگه لگه مینه ته کوه ‎شہزادگئ د دنیا دومره غرور مه کوه

‎لگ ترے وپوښته چی بد کوی که ښه کوی ‎اے نادانے ستا بیلتون راسره څه کوی ‎ته د خپل حُسن کرم دے څه نا څه کوه ‎ستا ماین یم په ما دومره ظلم مه کوه

‎تر مطلب پورے د هر سڑی ارمان یمه ‎بی مطلبه هو یوازے مور ته گران یمه ‎بی مطلبه می څوک نه کوی وفا په دنیا ‎هر سڑے تر خپل مطلبه وی زما په دنیا

‎زڑه ترے صبر شه د سلو یار پکار نه رازی ‎هر وخت مه وایه چی ولے ولے یار نه رازی ‎په زڑه پاک خلک اکثره په دردو کے وی ‎غداران زڑونه د ژوندون هو په مزو کے وی

‎ته پوره یی کڑه په زڑه کے می ارمان دے مرم ‎لویه خدایه یو بندا دے راته گران دے مرم ‎بیا غمونه دی نن بیا به می نشے ته ځم ‎نن به بیا د زڑگی ورانے میکدے ته ځم

‎ولے ولے نه پوهیگے مجبوری می دا ‎بی لاتا په تنهائی چی زندگی می دا ‎خیر دے مه می کڑه ارمان زه د بل شوے یم ‎اوس می صبر درنه زڑه دے بدل شوے یم

‎سور سالو یی شو د سره راگزار خیر کے ‎په اتنڑ گڈه شوه څه ځان یی سنگار خیر کے ‎په مله ماته شوه لاسو کے یی بنگڑی لیوانئ ‎عجیبه شڑنگه کڑی ڈیر به کڑی زڑگی لیوانئ

‎کرمیوال ووڑکی د جنگ طرفداران نه دی ‎د وطن په ننگ بی ننگه په میدان نه دی ‎وطن مور دے څوک چی بد ور وگوری واوره ‎هم دی پيغلے ترے قربان وی هم زلمی واوره

‎کرمیوال قیصر ارمان په تا غزل جوڑاوم ‎تا ویلی ستا خایست پکے د گل جوراوم ‎ستا په خواخه به جانان پاڑاچنار یاداوم ‎ځان ماین یی یاداوم او تا یی یار یاداوم

‎زڑه دے غواڑی بیا دے لوبے په زڑگی کوی ‎مینه نکڑی دغه خلک چلبازی کوی ‎تا مئین کڑی بیا دے نکوی ارمان ائ هئ ‎لویه خدایه عجیبه دی انسانان ائ هئ