Κανένας. Ερημιά.
Μονάχα στους τοίχους τον ερημωμένων δρόμων
τα σημάδια απ’ τις παλιές μας σφαίρες,
κοιτάζουνε την πόλη σκοτεινά.
Σαν τα πικρα τρομαγμένα μάτια ενός αδελφού που τον προδώσανε.
Στα όπλα…
Στα όπλα.
Εμείς τελειώσαμε.
Δεν έχει δάκρυα πια.
Κλαίνε όσοι στο βάθοςακόμα ελπίζουν.
Ούτε θάνατο.
Οι νικημένοι δεν μπορούν να πεθάνουν.
Σαν ένα μαχαίρι που ανοίγει ένα σφηνωμένο φέρετρο,
η απελπισία κρατάει τα μάτια τους ανοιχτά.
Στα όπλα...
Κι όμως, θυμήσου, είχαμε κάποτε όνειρα –
σημαίες στους δρόμους, βήματα, ζητωκραυγές τα χέρια μας
σχεδίαζαν στον ορίζοντα τις αυριανές μεγάλες πολιτείες.
Και τραγουδούσαμε όλοι μαζι κι ελπίζαμε όλοι μαζί
και πέφταμε όλοι μαζί.
Κοιμήσου, δεν είναι τιποτα.
Past stormings of heaven;
A Descendance to Hades
In the fields of ruination;
we buried our redemption.
We. tοοk up arms.
We stοοd like giants.
We. Halted the world.
We. Priced & Sold