Lyrics: Settavut Sangsuwan
Music: Settavut Sangsuwan
Verse1
กูออกจากบ้านตั้งแต่14ปี
ต้องห่างจากคนที่บ้าน
มาแล้วไม่รู้ตั้งกี่ปี
มองไปรอบๆไม่มีสักคน
ที่คุ้นเลยตอนมองไปที่หน้า
กูต้องแอบนอนร้องไห้
เพราะเอาแต่คิดถึงคนที่บ้าน
จะมองไปทางไหนแรกๆกูก็ไม่ค่อยชิน
เห็นตึกอยู่เต็มไปหมด
พยามปรับตัวค่อยๆบิน
เหมือนนํ้าไม่เต็มแก้ว
กูแค่เรียนรู้ค่อยๆริน
มองย้อนไปตอนอยุ่บ้าน
มองนํ้าทะเลที่อ้อยอิง
ต่างจากตอนกูอยู่บ้าน
กูรู้สึกดีและเงียบสงบ
ไม่เหมือนตอนอยู่ในเมือง
ที่มีแต่คนคอยเที่ยวประจบ
เป็นกูที่เที่ยวประสบ
และต้องพบเจอแต่ความเครียด
ทำไมไม่เป็นกูบ้าง
ที่เดินสะดวกในทางเรียบ
กูโทรไปหาพ่อพ่อบอกเป็นเรื่องที่ธรรมดา
แค่นี้เว้ยลูกมันธรรมดา
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายว่าใครก็ได้ที่จะมาทำ
มึงเลือกมันเองว่าจะมารัน
งั้นเรื่องแค่นี้ก็ธรรมดา
Hook
จะเหนื่อยแค่ไหน
ก็มีคนรอให้กลับบ้าน
มีใครสักคนที่รอเจอ
ยังคอยเติมเต็มเสมอ
ออกไปตามฝัน
ตั้งนานแล้วเมื่อไหร่จะเจอ
อย่าลืมว่าคนที่รอเจอ
คือคนที่บ้านนั้นสำคัญ
Verse2
กูแค่เคยเลือกผิด
แต่ไม่เป็นไรกูเลือกใหม่
เพราะว่าความฝันของกู
ที่อยู่ข้างหน้าหนะมันเป็นเรื่องใหญ่
ข้ามนํ้าและข้ามทะเล
กูต้องประสบกับคลื่นใหญ่
โอกาสเข้ามากูทำหล่นหาย
กูบอกตัวเองให้เริ่มใหม่
พ่อบอกว่าให้สู้ๆ
กูบอดว่าโอเค
ใครที่มันจะเข้ามาขวาง
กูบอกเลย K.O.
กับพวกหวังผลประโยชน์
กูบอกกับมันว่า no say
กูไม่ให้ใจกับใครง่ายๆ
หรอกนะ Ok bro
ไม่มีที่ไหนสบายใจ
ไม่มีที่ไหนสบายกาย
เท่ากับมาอยู่บ้าน
ถ้าเกิดวันนึงกูตายไป
ยังคงมีครอบครัว
ที่รอกูทักและไลน์ไป
ก็ทำได้แค่นั่งดูรูปภาพจากโทรสัพ
รอวันที่ได้กลับบ้านมันคงไม่ไกลไป
ตามล่าหาฝันพร้อมกับล่าใบปริญญา
จะไม่ให้ใครมานินทา
รอหน่อยทนอีกไม่นาน
จะไม่เบี่ยงออกไปริมทาง
อีกไม่นาน
จะกลับไปพร้อมกับความสำเร็จ
ที่เคยสัญยาเอาไว้จะทำให้ได้
แล้วก็คอยดู
Hook
จะเหนื่อยแค่ไหน
ก็มีคนรอให้กลับบ้าน
มีใครสักคนที่รอเจอ
ยังคอยเติมเต็มเสมอ
ออกไปตามฝัน
ตั้งนานแล้วเมื่อไหร่จะเจอ
อย่าลืมว่าคนที่รอเจอ
คือคนที่บ้านนั้นสำคัญ