Music: ณัฐกานต์ จินดามล
Lyrics: ณัฐกานต์ จินดามล
น้ำตามันลงไปปนสายฝน
ขอโทษที่เป็นผชใจขม
ความรู้สึกอึกอัดมันเหมือนจะเริ่มไปถม
การอกหักมันคงสมเหตุกับคนในยุควัยผม
อาจจะมีคิดถึงหรือเป็นห่วงอะไรบ้าง
เพราะว่าตัวเราเองก็อยู่กันตั้งไกลบ้าน
ภาพศิลปะที่เรานั้นได้เคยวาด
มันจะเป็นจริงได้ไงถ้าเกิดไม่มีใครสร้าง
ทำไงได้ฉันไม่อาจรั้งให้เธอไป
เพราะว่าตัวฉันเองไม่มีคาถามนใด
สิ่งที่ฉันมีก้มีก้มีดีที่ตรงใจ
ฉันขอคิดถึงเธอได้ไหมคิดถึงเเบบว่าคนไกล
ฉันยังจำได้ดีทุกถ้อยคำวาจา
ที่เธอเป็นอัคคีฉันคนนี้คือธารา
ฉันยังรักเธอมากนะไอเเม่กานดา
ถ้าเธอคิดว่าเขาดีกว่าฉันเเน่จริงเธอก็พามา
แล้วถ้าเราได้เดินทางไปด้วยกัน
เราอยู่ในร่มคันเดียวกัน
แล้วถ้าวันนึงมีใคร จอดรถลงมารับเธอ
เธอจะไปกับเขาใช่ไหม
เธอพูดไปไม่สนใจ ความรู้สึกของฉัน
เหมือนมันไม่สำคัญอีกต่อไป อย่าผลักไสฉันเลยนะ
แต่หากฉันไม่ไป เธอไม่ไป แล้วเรายังรัก
ย้อนดูที่ฝนมา มักมีน้ำตา กระทบลงบนหยดน้ำในตอนที่ฝนพรำ
นาฬิกามันยังไม่เคยหยุดเดิน
ตั้งแต่ปล่อยเธอหลุดไปก็ยังไม่เคยหยุดเติม
ไม่ว่าจะหนีไปจุดใด ฉันก็จะกลับมาจุดเดิม
ก็เพราะว่ารักไปสุดใจทำให้ตอนนี้มันหลุดเกิน
ในตาทั้งมืดทั้งเมาทั้งมัว
แต่เมื่อเธอเข้ามาเพื่อเป็นดาวทั้งดวง
เธอจุดประกายไฟทั้งดวง
ให้ฉันส่องสว่างกว่าใครทั้งปวง
การที่ขาดเธอไปทำให้นอนไม่หลับ
อยู่ต่อได้ไหมถ้ายังไม่อยากให้กลับ
ในเมื่อไฟมันก็ยังไม่ดับ
ไอเรื่องบางเรื่องเธอไม่ต้องแบกให้หนัก
เมื่อเสียงร้องไห้มันได้โดนฝนกลบ
ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอเคยบอกไปแล้วว่าสนหมด
เธอเคยบอกผมเก่งแต่เจอหน้าเธอผมหลบ
เธอตัดสินใจไปกับคนใหม่และอนาคตผมจบ
แล้วถ้าเราได้เดินทางไปด้วยกัน
เราอยู่ในร่มคันเดียวกัน
แล้วถ้าวันนึงมีใคร จอดรถลงมารับเธอ
เธอจะไปกับเขาใช่ไหม
เธอพูดไปไม่สนใจ ความรู้สึกของฉัน
เหมือนมันไม่สำคัญอีกต่อไป อย่าผลักไสฉันเลยนะ
แต่หากฉันไม่ไป เธอไม่ไป แล้วเรายังรัก
ย้อนดูที่ฝนมา มักมีน้ำตา กระทบลงบนหยดน้ำในตอนที่ฝนพรำ
เธอพูดไปไม่สนใจ ความรู้สึกของฉัน
เหมือนมันไม่สำคัญอีกต่อไป อย่าผลักไสฉันเลยนะ
แต่หากฉันไม่ไป เธอไม่ไป แล้วเรายังรัก
ย้อนดูที่ฝนมา มักมีน้ำตา กระทบลงบนหยดน้ำในตอนที่ฝนพรำ